‘Allah verspreidt via Mohammed godslasterlijke praat’


‘Ik ben verbijsterd over de brutaliteit van Allah dat hij zich uitgeeft voor God, de Schepper van hemel en aarde en dat hij beweert dat hij de diverse Bijbelboeken heeft gegeven, terwijl hij nergens die Bijbelboeken goed aanhaalt.’ Dit zegt Walter Tessensohn in zijn boek Allah, de beste der Scheppers. Voorwaar, Allah is de enige God. Journalist Dick Schinkelshoek vat uit dit boek samen dat Allah niet God is, maar een grote misleider die via Mohammed godslasterlijke praat verspreidt. 

Het grootste argument van de evangelische voorganger in het wat rommelig vormgegeven boek is dat Allah de boodschap van God vervalst. Moslims beschuldigen op hun beurt joden en christenen van hetzelfde: ze zouden de wet en het evangelie gecorrumpeerd hebben. Zo kom je geen steek verder, want overtuigen doe je er niemand mee. 

Docent godsdienstpsychologie en pastoraat Willem van der Horst gaat hier in zijn artikel Moslims en christenen zijn hetzelfde, maar God en Allah niet, op in en zegt dat de vraag of Allah en God dezelfde zijn altijd lijkt uit te lopen op een patstelling. Hij bepleit een benadering die het niveau van ‘welles nietes’ ontstijgt: 

Maar de inhoud verschilt en dat is het terrein van de theologie. Als theologen proberen om op basis van inhoud Allah en God gelijk of ongelijk te verklaren halen ze vaak twee terreinen door elkaar. Je geloofsovertuiging wil je niet gebruiken om een moslim niet beledigen, laat staan verketteren en dus zijn Allah en God gelijk. Dat helpt bij de dialoog.

Vervolgens roept dat heftige reacties op van een andere theoloog die op basis van dezelfde Bijbel het tegenovergestelde concludeert. Het punt is dat als we in de gaten hebben dat we als mens gelijk zijn aan elkaar in ons zoekproces naar de hemel, we vervolgens met elkaar van mening kunnen verschillen over hoe de hemel eruit ziet. 

Een goed idee van Van der Horst. Ik moet denken aan het verhaal van de blinde mannen en de olifant. Dat gaat over zes blinde reizigers die op hun levensweg tegen verschillende delen van een olifant aanlopen. ‘Elke blinde man schept vervolgens zijn eigen versie van de realiteit, gebaseerd op zijn eigen beperkte ervaring en perspectief. In filosofische kringen over de hele wereld is De Blinde Mannen en de Olifant een boegbeeld geworden van moreel relativisme en religieuze tolerantie.’ Aan het slot van dit verhaal wordt de moraal verteld:

Maar al te vaak varen allen,
denk ik, alledag,
Hun eigen koers, volkomen onwetend
over wat de ander denken mag,
En spreken zij allen van een olifant,
die geen van hen ooit zag.

Ik zie dat de verschillende religies allemaal (een eigen idee van) hun god hebben, hoe ze die ‘olifant’ ook noemen. Om dan vervolgens elkaar te gaan verketteren is waanzin, temeer zij allemaal een deel van de waarheid bezitten. En dan is ‘waarheid’ ook nog eens erg relatief, want niemand kent de echte waarheid; we geloven slechts in god, echt weten doen we niets van hem. Het loopt erg uit de hand als we onze god de beste noemen. De geschiedenis van religies laat al eeuwen zien hoe die gedachte tot geweld leidt en ons eigenlijk heel ver van God, Allah of hoe je de Eeuwige ook wilt noemen, afbrengt.

Dick Schinkelshoek is er somber over. Als God en Allah dezelfde zijn, stelt hij, garandeert dat werkelijk een gelukkiger samenleven? Hij verwijst naar Miroslav Volf, naar zijn boek Allah. Het antwoord van een christen waarin Volf stelt dat wat de islam vandaag ook is, ze begon in ieder geval als sekte verwant aan het christelijk geloof.

Stel nu eens dat Volf gelijk heeft, en God en Allah zijn dezelfde. Garandeert dat werkelijk een gelukkiger samenleven? De geschiedenis laat zien dat ook christenen onderling uitstekend in staat zijn gebleken elkaar in Gods naam de hersens in te slaan. Om van de eeuwenlange agressie tegenover de joden nog maar te zwijgen.

Maar, Schinkelshoek zegt toch aan het slot van zijn artikel:

Aan het einde van zijn boek blijkt dat Volf ook een (mooie!) missionaire beweegreden heeft: kun je Jezus als je redder omarmen en moslim blijven. Ja, zegt Volf. Daarvoor hoef je niet een of andere vorm van (westers) christendom aan te nemen. Hij bespeurt voor die gedachte onder moslims een toenemende openheid.

Zouden de gelovigen, blind of niet, dan toch uiteindelijk de ‘hele olifant’ gaan zien? Het is te hopen. Uiteindelijk is er maar één God. Of één Allah.

Zie: Moslims en christenen zijn hetzelfde, maar God en Allah niet
(Willem van de Horst – Het Goede Leven) 

en: Geloof: Zijn God en Allah dezelfde?
(Dick Schinkelshoek – Nederlands Dagblad)

Gerelateerd: ‘Moslims en christenen aanbidden dezelfde God’
(
over ‘Allah. Het antwoord van een christen’)

Advertenties

About Paul Delfgaauw

Zinzoeker Paul Delfgaauw, sinds september 2014 student Religiestudies, richting Media & Cultuur. Sinds 2016 Vrije Studierichting, aan de Academie voor Geesteswetenschappen Utrecht (voorheen HGU). Hij verkent sinds jaar en dag de gebieden religie en filosofie. Eigenlijk al vanaf het moment dat hij tijdens zijn eerste catechismusles de vraag kreeg voorgelegd waartoe de mens op aarde is. Sindsdien grasduint hij door boeken, tijdschriften en kranten die verhalen over zingeving, overtuigd als hij is dat God bestaat of gebeurt en op bovennatuurlijke wijze deel uitmaakt van ons leven. Op kritische wijze volgt hij zin en onzin van religie en filosofie en schuwt daarbij ook het gedachtegoed van het humanisme en atheïsme niet. In deze tijd bieden internet en de sociale media wereldwijd nog meer stof tot nadenken over goden, mensen en hun zoektocht naar elkaar. En met hopelijk begrip voor elkaar.

9 Responses

  1. joost tibosch sr

    DoetIe lekker niet! Hij “trekt” mensen alleen maar “omhoog”, in alle betekenissen van dat woord omhoog! Ze moeten wel meegeven!

    Like

  2. joost tibosch sr

    De laatste tijd hoor je wel geregeld dat Bijbel en Koran “sprookjes” zijn. Leuk dat ook ongelovigen zich nu van sprookjes gaan bedienen!

    Like

  3. zaaikort

    Volgens een oude legende leefde er diep in het bos een grote stokoude olifant. Zes wijze mannen gingen midden in de nacht op zoek. Ze wisten zeker dat de olifant op hen wachtte. Hij zou ze uiteindelijk in de mand op zijn rug meevoeren, terug naar het dorp.

    Na een lange wandeling in het stikkedonker was het raak.
    ‘Hee, ik loop tegen een van zijn poten aan!’
    ‘Ik voel zijn buik!’
    ‘Dit is zijn staart!’
    ‘Ik hoor zijn oren wapperen!’
    ‘Auw, hij heeft scherpe slagtanden!’
    ‘Ik heb zijn slurf te pakken!’
    ‘Ik heb ook een slurf te pakken!’
    ‘Oeps, het zijn er dus meer dan 1’
    ‘Allemaal olifanten.’
    ‘Ach, natuurlijk, de olifant is een soort!’
    ‘Vele en toch 1.’
    ‘Een wijze les.’
    ‘Straks als de zon opkomt stappen we elk op een olifant en rijden ermee naar het dorp. Dit moeten ze zien!’

    Vele vele uren later werd het eindelijk licht.
    ‘Hee, dit is helemaal geen poot, het is een boomstam.’
    ‘Ik heb hier alleen maar een grote steen.’
    ‘Geen spoor van een olifant.’
    ‘Dit kan niet waar zijn!’
    ‘Er is hier niks!’
    ‘Alleen maar bomen, planten, rots en bemoste stenen, varens, flamingo’s, papegaaien, allerlei slangen, weet ik veel hoeveel bloemen, muizen, tapirs, slinger- en andere apen en een miljoen andere beesten ja, en een boel sterren, maar verder niks!’

    Like

  4. joost tibosch sr

    De 14eeuwen oude koran, goed gelezen tegen achtergrond van tijd en cultuur, biedt beslist met zijn geloof in Allah en Mohammed ook zelfs niet-moslims waarden aan voor het menselijk leven, waar je in eigen keuze vóór of tegen kunt zijn. Je kunt met oude teksten uit de koran, bevooroordeeld, ook makkelijk alleen aan het gedrag van moslismextremisten denken en het dus onterecht een rotboek vinden.

    Op eenzelfde manier kun je met oude teksten uit de nog veel oudere bijbel ook makkelijk alleen aan gewelddadige en gelijkhebberige joden en christenen denken en dus de bijbel onterecht een rotboek vinden. Ook de bijbel verwoordt, bij verantwoord lezen, met haar geloof in God en Jezus op haar tijdgebonden manier waarden, waar je in eigen keuze vóór of tegen mag zijn.

    Je kunt geen enkel bezwaar hebben tegen een vrije mening die vóór of tegen de waarden van een geloof in Allah/Mohammed of God/Jezus is. Je mag nu onderhand wel bezwaar hebben tegen mensen, die een koran of bijbel niet goed en onbevoordeeld willen lezen en daar dus ook geen waarden meer in zien. En al helemaal mag je bezwaar hebben tegen mensen die met hardnekkige middeleeuwse kruistochtmentaliteit de geloven (soms zelfs met groot gelovig en ongelovig leedvermaak!) tegen elkaar uit blijven spelen.

    Like

  5. Geloof is een fantasie verhaal .
    Je neemt aan , dat je gelooft waar gebeurd is
    Er is geen enkel bewijs .
    Bijvoorbeeld …..
    Het nieuwe testament is honderden jaar later geschreven ,
    en diverse malen herschreven . .
    Je grootouders dachten geheel anders over geloof als jij .
    En 400 jaar zijn 20 generaties .
    Heb je enig idee hoeveel aan die fantasie verhaaltjes is toegevoegd in die 20 generaties ,
    afgezien er nog veel meer ,, gefoeteld,, is nadien !
    Zie als voorbeeld de Anglikaanse kerk .
    Je hoeft het enkel maar te geloven !
    En dat Mohamed en Christus verhaal ,
    wordt honderd voudig maal verdraaid .
    En wat is het WARE geloof ?

    Like

  6. idioot

    Ik heb het idee dat alle goden onzin zijn.
    Maar recent liep ik aan tegen de boeken van Edward Said.
    Said werd in 1935 in Jerusalem geboren, als zoon van een Britse vader en een Palestijnse, protestantse, moeder.
    Hij had twee moedertalen, engels en Arabisch.
    Als professor engelse literatuur in de VS was hij in een unieke positie aan te tonen hoe westerse ‘geleerden’ samenspanden, al dan niet bewust, mensen uit derde wereldlanden, slachtoffers van westers imperialisme, als minderwaardig af te schilderen.
    Als je z’n boeken hebt gelezen wordt je glashelder waarom Moslims woedend worden als hun heilige, Mohammed wordt beledigd, hun geloof is het enige wat ze nog hebben.

    Edward W. Said, ‘Orientalism, Western conceptions of the Orient’, 1978, 1991, London

    Edward W. Said, ‘Culture and imperialism’, 1993, London

    Edward W. Said & Christopher Hitchens, ed., Blaming the Victims, Spurious scholarship and the Palestinian question’, 1988, London

    Like

Reacties zijn gesloten.